غزل ۲۳۰ - به راهت بینم و از بیخودی بر رهگذر غلتم

به راهت بینم و از بیخودی بر رهگذر غلتم
به هر جا پا نهی، از شوق پابوست به سر غلتم ۱

به هر پهلو، که می افتم، به پهلوی سگت شبها
نمی‌خواهم کز آن پهلو به پهلوی دگر غلتم ۲

بدان در وقت بسمل از تو می‌خواهم چنان زخمی
که عمری نیم بسمل باشم و بر خاک در غلتم ۳

به امیدی که روزی بر سرم آید سگ کویت
در آن کو هر شبی تا روز در خون جگر غلتم ۴

چنان زار و ضعیفم در هوای سرو بالایی
که همچون خار و خاشاک از دم باد سحر غلتم ۵

نمی‌خواهم که از بزم وصال او روم بیرون
کرم کن، ساقیا، جامی که آنجا بی‌خبر غلتم ۶

هلالی، چون مرا در کوی آن مه ناتوان بینی
بگیر از دستم و بگذار تا بار دگر غلتم ۷