غزل ۲۲۹ - هر شب به سر کوی تو از پای در افتم

هر شب به سر کوی تو از پای در افتم
وز شوق تو آهی زنم و بی خبر افتم ۱

گر بار غم اینست، که من میکشم از تو
بالله! که اگر کوه شوم از کمر افتم ۲

خواهم بزنی تیر و به تیغم بنوازی
تا در دم کشتن به تو نزدیکتر افتم ۳

مِن بعد بر آنم که به بوی سر زلفت
برخیزم و دنبال نسیم سحر افتم ۴

ای شیخ، به محراب مرا سجده مفرما
بگذار، خدا را، که بر آن خاک در افتم ۵

گمراهی من بین که: درین مرحله هر روز
از وادی مقصود به جای دگر افتم ۶

سیلاب سرشک از مژه بگشای، هلالی
مپسند که: آغشته به خون جگر افتم ۷