غزل ۲۱۴ - ما که از سوز تو در گریه زاریم چو شمع

ما که از سوز تو در گریه زاریم چو شمع
خبر از سوختن خویش نداریم چو شمع ۱

پیش تیغ تو سر از تن بگذاریم ولی
شعله شوق تو از سر نگذاریم چو شمع ۲

تاب هنگامه اغیار نداریم، که ما
کشته و سوخته خلوت یاریم چو شمع ۳

هست چون آتش ما بر همه عالم روشن
سوز خود را بزبان بهر چه آریم چو شمع؟ ۴

ای نسیم سحر، از صبح وصالش خبری
تا همه خنده زنان جان بسپاریم چو شمع ۵

ما که داریم دل و دیده پر از آتش و آب
چون نسوزیم و چرا اشک نباریم چو شمع؟ ۶

سوخت صد بار، هلالی، جگر ما شب هجر
ما جگر سوخته این شب تاریم چو شمع ۷