غزل ۲۱۰ - وای! که جانم نشد از غم هجران خلاص

وای! که جانم نشد از غم هجران خلاص
کاش اجل در رسد تا شوم از جان خلاص! ۱

جمله اسیر تواند، وه! چه عجب کافری!
کز غم عشق تو نیست هیچ مسلمان خلاص ۲

بسته زلف توایم، رستن ما مشکلست
هر که گرفتار تست کی شود آسان خلاص؟ ۳

عاشق محروم تو بار سفر بست و رفت
شکر، که یک بارگی گشت ز حرمان خلاص ۴

جام تو، ای می فروش، بی می راحت مباد
زانکه بدور توام از غم دوران خلاص ۵

کاش! بساحل کشد رخت من از موج غم
آنکه شد از لطف او نوح ز توفان خلاص ۶

مرد هلالی و بود عاشق خوبان هنوز
وای! که مسکین نگشت هرگز ازیشان خلاص ۷