غزل ۱۶۲ - دم آخر، که مرا عمر به سر می آید

دم آخر، که مرا عمر به سر می آید
گر تو آیی به سرم، عمر دگر می آید ۱

گر نگریم، جگر از درد تو خون می بندد
ور بگریم، ز درون خون جگر می آید ۲

منم آن کوه غم و درد، که سیلاب سرشک
هر دم از دامن من تا به کمر می آید ۳

چون کنم از تو فراموش؟ که روزی صد بار
جلوه حسن تو در پیش نظر می آید ۴

در قفای سپر سینه به جانست دلم
که چرا تیر تو اول به سپر می آید؟ ۵

سبزه نو رسته بود خوب ولی خوب‌ترست
سبزه خط تو، هر چند که بر می آید ۶

شب ز فریاد هلالی سگت افغان برداشت
کین چه غوغاست که شب تا به سحر می آید؟ ۷