غزل ۱۴۶ - دودی، که دوش بر سر کویت بلند بود

دودی، که دوش بر سر کویت بلند بود
غافل مشو، که آه من دردمند بود ۱

از ما شمار خیل شهیدان خود مپرس
آن خیل بی شمار که داند که چند بود؟ ۲

بستم به طره تو دل و رستم از غمت
آری، علاج عاشق بیچاره بند بود ۳

یک ذره مانده بود ز من در شب فراق
آن ذره هم بر آتش هجران سپند بود ۴

جان با سگان دوست، هلالی، سپرد و رفت
این شیوه گر پسند و گر ناپسند بود ۵