غزل ۱۴۵ - جای آنست که شاهان ز تو شرمنده شوند

جای آنست که شاهان ز تو شرمنده شوند
سلطنت را بگذارند و ترا بنده شوند ۱

گر به خاک قدمت سجده میسر گرد
سر فرازان جهان جمله سر افگنده شوند ۲

بر سر خاک شهیدان اگر افتد گذرت
کشته و مرده، همه از قدمت زنده شوند ۳

جمع خوبان همه چون کوکب و خورشید تویی
تو برون آی، که این جمله پراگنده شوند ۴

هیچ ذوقی به ازین نیست که: از غایت شوق
چشم من گرید و لبهای تو در خنده شوند ۵

گر تو آن طلعت فرخ بنمایی روزی
تیره روزان همه با طالع فرخنده شوند ۶

اگر اینست، هلالی، شرف پایه عشق
همه کس طالب این دولت پاینده شوند ۷