غزل ۱۴۱ - هرگز آن شوخ به ما غیر نگاهی نکند

هرگز آن شوخ به ما غیر نگاهی نکند
آن هم از ناز کند گاهی و گاهی نکند ۱

می روم بر سر راهش به امید نظری
آه! اگر بگذرد آن شوخ و نگاهی نکند ۲

این همه ناله، که من می کنم از درد فراق
هیچ ماتم زده خانه سیاهی نکند ۳

حاصل عشق همین بس که: اسیر غم او
دل به مالی ندهد، میل به جاهی نکند ۴

زاهدا، گر هوس باده و شاهد گنهست
بنده هرگز نتواند که گناهی نکند ۵

سوی هر کس که بدین شکل و شمایل گذری
کی تواند که ترا بیند و آهی نکند؟ ۶

چون هلالی شرفی یافتم از بندگیت
کس چرا بندگی همچو تو شاهی نکند؟ ۷