غزل ۱۲۹ - نگسلد رشته جان من از آن سرو بلند

نگسلد رشته جان من از آن سرو بلند
این چه نخلیست که دارد به رگ جان پیوند؟ ۱

آه! از آن چشم، که چون سوی من افگند نگاه
چاک‌ها در دلم از خنجر مژگان افگند ۲

گر دهم جان به وفایش نپسندد هرگز
آه! از آن شوخ جفا پیشه دشوار پسند! ۳

گر نگیرد ز سر لطف و کرم دست مرا
دست کوتاه من و دامن آن سرو بلند ۴

منم از چشم تو قانع به نگاهی گاهی
وز تمنای میانت به خیالی خرسند ۵

صد رهم بینی و نادیده کنی، آه ز تو!
حال من دیدن و این گونه تغافل تا چند؟ ۶

مهر رخسار تو، چون ذره، پریشانم ساخت
شوق خال تو مرا سوخت بر آتش چو سپند ۷

شب هجر تو، هلالی، ز خراش دل خویش
چاک زد سینه، به نوعی که دل از خود بر کند ۸