غزل ۱۰۴ - شمع، دوش از ناله من گریه بسیار کرد

شمع، دوش از ناله من گریه بسیار کرد
غالبا سوز دل من در دل او کار کرد ۱

حال دل می داند آن شوخ و تغافل می کند
این سزای آنکه سر عشق را اظهار کرد ۲

ناله من این همه زان ماه خوش رفتار نیست
هر چه با من کرد دور چرخ کج رفتار کرد ۳

عاشقان زین پیش دایم عزتی می داشتند
محنت عشقش عزیزان جهان را خوار کرد ۴

عشق آسان می نمود اول بامید وصال
نا امیدیهای هجرانش چنین دشوار کرد ۵

در بلای عشق کی خوانم دعای عافیت؟
کز دعاهای چنین می باید استغفار کرد ۶

فی المثل گر خاک خواهد شد رقیب سنگدل
خواهد از خاکش فلک راه مرا دیوار کرد ۷

گاه گاهی گر هلالی را بپرسی دور نیست
زانکه آن بیچاره را این آرزو بیمار کرد ۸