غزل ۸۶ - اگر از آمدنم رنجه نگردد خویت

اگر از آمدنم رنجه نگردد خویت
هر دم از دیده قدم سازم و آیم سویت ۱

گر بدانم که توان بر سر کویت بودن
تا توانم نروم جای دگر از کویت ۲

سر من خاک رهت باد! که شاید روزی
بر سرم سایه کند سرو قد دلجویت ۳

یا مرا زار بکش، یا مرو از پیش نظر
که ز کشتن بترست این که نبینم رویت ۴

میکشم هر نفس از خط و ز زلفت آهی
آه! بنگر که: چها میکشم از هر مویت! ۵

بعد ازین لطف کن و در دل تنگم بنشین
تا نشستن نتواند دگری پهلویت ۶

ای به ابروی تو مایل همه کس چون مه عید
از هلالی چه عجب میل خم ابرویت؟ ۷