غزل ۴۰ - گر دعای دردمندان مستجابست، ای حبیب

گر دعای دردمندان مستجابست، ای حبیب
از خدا هرگز نخواهم خواست جز مرگ رقیب ۱

درد بیماری و اندوه غریبی مشکلست
وای مسکینی که هم بیمار باشد هم غریب! ۲

سر ببالینم ز درد هجر، نزدیک آمدست
کز سر بالین من شرمنده برخیزد طبیب ۳

دیگران دارند هر یک صد امید از خوان وصل
من ز درد بی نصیبی چند باشم بی نصیب؟ ۴

ای صبا، جهدی کن و بگشا نقاب غنچه را
تا کی از دیدار گل محروم باشد عندلیب؟ ۵

زان دهان کام منست و هست پنهان زیر لب
چشم می دارم که کام من برآید عنقریب ۶

چون هلالی بی مه رویت ز جان سیر آمدم
کس مباد از خوان وصل ماهرویان بی نصیب! ۷