غزل ۳۲ - نمی توان به جفا قطع دوستداری ما

نمی‌توان به جفا قطع دوستداری ما
که از جفای تو بیش است با تو یاری ما ۱

بسی چو ابر بهاران گریستیم و هنوز
گلی نرست ز باغ امیدواری ما ۲

به چشم چون تو عزیزی شدیم خوار ولی
ز عزت دگران بهترست خواری ما ۳

غبار کوی تو ما را ز چهره دور مباد
که با تو می‌کند اظهار خاکساری ما ۴

ز حال زار هلالی شبی که یاد کنم
فلک به ناله درآید ز آه و زاری ما ۵