این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر عشق و اشتیاق شدید شاعر به معشوق است. او خود را ذرهای در مقابل خورشید معشوق میداند و از هجران و درد فراق مینالد، اما در عین حال به امید وصال و رحمت معشوق است. شاعر از ناتوانی خود در برابر جمال معشوق سخن میگوید و آرزوی رسیدن به او را دارد.
این شعر دارای مضامین عاشقانه و عرفانی عمیق است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و کنایههای ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۷۲ - چون ذرّه به خورشید تو داریم هوایی
در فهم نیازیم به جز روی تو رایی ۱
از باغچه وصل تو بی برگ و نواییم
باشد که ز گلرنگ تو یابیم نوایی ۲
آن غمزه که دی وعده وفا کرد به امروز
آه ار نکند عمر من امروز وفایی ۳
ما عمر دراز قد چون سرو تو جوییم
گر چه نبد از جانب اوطال بقایی ۴
در راه بسی دست زنان بی سر و پاییم
ما هم بزنیم آنچه توان دستی و پایی ۵
با زلف تو حیف است که در بند خطاییم
چون چین سر زلف تو کو نافه گشایی ۶
هجر تو کشیدیم به سودای وصالی
درد تو چشیدیم به امید دوایی ۷
شب ناله من دامن افلاک بگیرد
آخر رسد این ناله شبگیر به جایی ۸
در پای تو مردن هوس ابن حسام است
هیهات که شاهیست تمنَّای گدایی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.