غزل ۱۷۲ - چون ذرّه به خورشید تو داریم هوایی

چون ذرّه به خورشید تو داریم هوایی
در فهم نیازیم به جز روی تو رایی ۱

از باغچه وصل تو بی برگ و نواییم
باشد که ز گلرنگ تو یابیم نوایی ۲

آن غمزه که دی وعده وفا کرد به امروز
آه ار نکند عمر من امروز وفایی ۳

ما عمر دراز قد چون سرو تو جوییم
گر چه نبد از جانب اوطال بقایی ۴

در راه بسی دست زنان بی سر و پاییم
ما هم بزنیم آنچه توان دستی و پایی ۵

با زلف تو حیف است که در بند خطاییم
چون چین سر زلف تو کو نافه گشایی ۶

هجر تو کشیدیم به سودای وصالی
درد تو چشیدیم به امید دوایی ۷

شب ناله من دامن افلاک بگیرد
آخر رسد این ناله شبگیر به جایی ۸

در پای تو مردن هوس ابن حسام است
هیهات که شاهیست تمنَّای گدایی ۹