این متن یک غزل عاشقانه است که در آن شاعر عشق و ستایش معشوق را با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای شاعرانه بیان میکند. هر بیت به شکلی منحصر به فرد زیباییها و ویژگیهای معشوق را توصیف میکند و عشق عمیق شاعر را نشان میدهد.
متن دارای مضامین عاشقانه و استعارههای شاعرانه است که درک آن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند عشق عمیق و ستایش معشوق برای مخاطبان بالغ مناسبتر است.
غزل ۱۷۱ - خوشا آن دل که جانانش تو باشی
خنک باغی که ریحانش تو باشی ۱
به رشک آید قد طوبی در آن باغ
که سرو ناز پستانش تو باشی ۲
علاج درد بی درمان نجوید
دوا جوئی که درمانش تو باشی ۳
خبر ها می دهد هدهد دگر بار
سبا را تا سلیمانش تو باشی ۴
در آن مجلس شکر ریزد به خروار
که طوطی سخن دانش تو باشی ۵
مرا ابن احسام این مرتبت بس
که جانانش تو و جانش تو باشی ۶
سزد گر بر همه خوبان کند ناز
بتی کالحق غزلخوانش تو باشی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.