غزل ۱۷۱ - خوشا آن دل که جانانش تو باشی

خوشا آن دل که جانانش تو باشی
خنک باغی که ریحانش تو باشی ۱

به رشک آید قد طوبی در آن باغ
که سرو ناز پستانش تو باشی ۲

علاج درد بی درمان نجوید
دوا جوئی که درمانش تو باشی ۳

خبر ها می دهد هدهد دگر بار
سبا را تا سلیمانش تو باشی ۴

در آن مجلس شکر ریزد به خروار
که طوطی سخن دانش تو باشی ۵

مرا ابن احسام این مرتبت بس
که جانانش تو و جانش تو باشی ۶

سزد گر بر همه خوبان کند ناز
بتی کالحق غزلخوانش تو باشی ۷