غزل ۱۷۳ - شب وداع و غم هجر و درد تنهایی

شب وداع و غم هجر و درد تنهایی
دل شکسته و محزون کجا شکیبایی ۱

سواد دیده ی من روشنی ز روی تو یافت
مرو مرو که ز چشمم برفت بینایی ۲

چنان که عمر گرامی به کس نمی ماند
تو نیز عمر عزیزی از آن نمی پایی ۳

حدیث قد تو نسبت به سرو ناید راست
و گر به سرو کنم نسبتش تو بالایی ۴

دوای درد دل دردمند من لب توست
مفَّرَح است علاج مزاج سودایی ۵

گره ز کار پریشان بسته بگشاید
اگر گزه ز سر زلف بسته بگشایی ۶

به بوی زلف تو دل در پی صبا می رفت
بخنده گفت چه بر هرزه باد پیمایی ۷

نگار کرده ام از خون خیال خانه چشم
مگر به خانه رنگین دمی فرود آیی ۸

بیان حسن تو ابن حسام با گل گفت
که بلبلان به چمن واله اند و شیدایی ۹