این متن شعری است که در آن شاعر از درد فراق، تنهایی و عشق نافرجام سخن میگوید. او با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند سواد دیده، سرو و زلف، احساسات عمیق خود را بیان میکند. شاعر به درمان درد دل با لب معشوق اشاره میکند و از زیبایی و جذابیت او تمجید میکند.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات شعری ممکن است برای سنین پایینتر پیچیده باشد.
غزل ۱۷۳ - شب وداع و غم هجر و درد تنهایی
دل شکسته و محزون کجا شکیبایی ۱
سواد دیده ی من روشنی ز روی تو یافت
مرو مرو که ز چشمم برفت بینایی ۲
چنان که عمر گرامی به کس نمی ماند
تو نیز عمر عزیزی از آن نمی پایی ۳
حدیث قد تو نسبت به سرو ناید راست
و گر به سرو کنم نسبتش تو بالایی ۴
دوای درد دل دردمند من لب توست
مفَّرَح است علاج مزاج سودایی ۵
گره ز کار پریشان بسته بگشاید
اگر گزه ز سر زلف بسته بگشایی ۶
به بوی زلف تو دل در پی صبا می رفت
بخنده گفت چه بر هرزه باد پیمایی ۷
نگار کرده ام از خون خیال خانه چشم
مگر به خانه رنگین دمی فرود آیی ۸
بیان حسن تو ابن حسام با گل گفت
که بلبلان به چمن واله اند و شیدایی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.