این شعر از ابن حسام، شاعر فارسیزبان، با تصاویر زیبا و استعارههای عاشقانه، به توصیف عشق و دردهای آن میپردازد. شاعر از گلها و طبیعت برای بیان احساسات خود استفاده میکند و از عاشقان و دلهای شکسته سخن میگوید. همچنین، او از می و باده به عنوان نمادی از تلخیهای زندگی یاد میکند و در نهایت، شعری آتشین و دلآشوب را ارائه میدهد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
غزل ۱۴۹ - ترا که گفت که بر برگ گل کلاله فکن
بنفشه تاب ده و بر رخ چو لاله فکن ۱
به غمزه صید دل عاشقان کن و آنگه
بهانه بر نظر نرگس غزاله فکن ۲
میار باده تلخم که عیش من تلخ است
ز لعل خویش می ناب در پیاله فکن ۳
چو درد نامه عشاق خویشتن خوانی
کرشمه ای کن و چشمی برین رساله فکن ۴
مقال ابن حسام آتشی دل آشوبست
ز دیده آب سرشکی بر بن مقاله فکن ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.