این شعر عاشقانه و غنایی، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به توصیف عشق و زیبایی معشوق میپردازد. شاعر با بهکارگیری عناصر طبیعت مانند گل، سنبل، و باد صبا، احساسات خود را بیان میکند و از معشوق میخواهد تا با رفتارهای دلنشین، دلشکستگی او را التیام بخشد.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی برای درک کامل دارند.
غزل ۱۴۸ - طراز طُّره مشکین پر شکن بشکن
دل شکسته مجروح صد چو من بشکن ۱
ز چین زلف گرهگیر نافه ای بگشای
به بوی مشک خطا رونق ختن بشکن ۲
بخنده زان لب شیرین عبارتی بگشای
به نکته منطق طوطی خوش سخن بشکن ۳
چو لعبتان چمن باغ را بیارایند
به باغ بگذر و آرایش چمن بشکن ۴
برنگ عارض گلرنگ ، آب لاله بریز
ببوی سنبل تر نکهت سمن بشکن ۵
اگر ز پسته تنگ تو غنچه لاف زند
به دست باد صبا غنچه را دهن بشکن ۶
ز گوی غبغبت ار سیب می زند ز نخی
چو وضع خویش نداند ورا ذقن بشکن ۷
بیار لؤلؤ منظوم شعر ابن حسام
هزار در ثمین را ازو ثمن بشکن ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.