غزل ۱۲۶ - ما وصال تو به زاری و دعا می طلبیم

ما وصال تو به زاری و دعا می طلبیم
دردمندیم و ز لعل تو دوا می طلبیم ۱

همچو حجّاج به احرام درت بسته میان
کعبه ی کوی تو از راه صفا می طلبیم ۲

هر کسی از پی مقصود خود اندر طلبی است
حاصل آنست که ما از تو ترا می طلبیم ۳

دیده هر سو نگران و تو به خلوتگه دل
تو کجایی و ترا ما به کجا می طلبیم ۴

در نسیمی که ز زلف تو دمد موجودست
آنچه از رایحه ی باد صبا می طلبیم ۵

نفحه ی مشک خطا در شکن طرّه ی تست
ما ز چین سر زلفت به خطا می طلبیم ۶

غرض ابن حسام از رخ زیبای تو چیست
غالب آنست که ما صنع خدا می طلبیم ۷