این متن شعری عرفانی و مذهبی است که در آن شاعر به ستایش و عشق به معشوق الهی پرداخته و از لطف و کرم بیپایان او سخن میگوید. شاعر ابراز میکند که قادر به توصیف کامل این لطف نیست و تنها میتواند با دعا و عبادت قدردانی کند. همچنین، به بخشش گناهان و پاک شدن از سیاهیها اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آنها ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار باشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیدهتر، مناسب مخاطبان با سطح درک بالاتر است.
غزل ۱۲۷ - ما نیاریم که وصف تو کماهی بکنیم
شکر الطاف تو ای لطف الهی بکنیم ۱
عذر خواهی قدوم تو گر امکان باشد
به دعای سحر و ورد پگاهی بکنیم ۲
خواهش ار جان عزیزست بفرمای که ما
به دل و دیده و جان آنچه تو خواهی بکنیم ۳
دوش خوش گفت مرا سابقه ی روز ازل
کای بسا لطف که ما نامتناهی بکنیم ۴
نامه ی ابن حسام از چه سیه شد به گناه
ما به آب کرمش محو سیاهی بکنیم ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.