غزل ۱۲۵ - بیا بیا که دل بسته را گشاد دهیم

بیا بیا که دل بسته را گشاد دهیم
بیار باده که غم های دل به باد دهیم ۱

غمی که مونس دیرینه بود در دل ما
اگر ز یاد برفت آن غمش به یاد دهیم ۲

به وقت نزع فریدون نگر به سام چه گفت
که وقت شد که قبادی به کیقباد دهیم ۳

روان خفته ی نوشیروان چه می گوید
که بهتر است که انصاف و عدل و داد دهیم ۴

زبان بسته ی طایی به رهروی خوش گفت
که توشه ای بطلب تا که مات زاد دهیم ۵

سروش غیب ندا می کند به ابن حسام
که ناامید چرایی که ما مراد دهیم ۶

همین کرشمه تمامم که دوش ساقی گفت
وظیفه ای است مقرر ترا زیاد دهیم ۷