غزل ۱۲۴ - ما به گلزار عذارت همه در بستانیم

ما به گلزار عذارت همه در بستانیم
از خیال می لعلت همه سر مستانیم ۱

نیم جانیست که در پای تو انداخته ایم
نیست لایق چه توان کرد تهیدستانیم ۲

چهره بنما که چو صبحم نفسی بیش نماند
کان نفس را ز سر صدق بر آن افشانیم ۳

گر به سودای تو در پای بگردد سر ما
تو مپندار که از پای تو سر گردانیم ۴

ما به امید تو از راه دراز آمده ایم
سر مگردان که چو زلفت همه سرگردانیم ۵

شعله ی آتش دل هستی ما پست کند
گر نه هرلحظه به آب مژه اش بنشانیم ۶

پیشتر زان که فلک داد ز ما بستاند
ساقیا باده که ما داد ازو بستانیم ۷

ما که پیمان وفا با سر زلفت بستیم
به وفای تو که هم بر سر آن پیمانیم ۸

حالیا در صفت حسن تو چون ابن حسام
در کتب خانه ی عشقت ورقی می خوانیم ۹