شاعر در این شعر از عشق و رنجهای ناشی از آن سخن میگوید. او از سوز دل، اشک سرخ و چهره زرد خود میگوید و از هلاکت در گرداب عشق شکایت دارد. همچنین، به مقابله با دشمنان و ارزش دوستی اشاره میکند و از تأثیرات منفی افکار فاسد بر عقل سخن میراند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و رنجهای عاطفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی اشارات مانند 'زهر' و 'هلاک' ممکن است برای سنین پایین نامناسب باشد.
غزل ۱۱۶ - چو خاک تا نشود تخته ی من اندر خاک
ز لوح سینه نگردد رقوم عشق تو پاک ۱
ز سوز سینه خبر می دهد به غمّازی
سرشک سرخ و رخ زرد و دیده ی نمناک ۲
متاب رشته ی زلفت ز ما درین گرداب
که میل کشتی ما می کند نهنگ هلاک ۳
چه غم ز طعنه ی دشمن اگر تو باشی دوست
که نیش همدم نوش است و زهر با تریاک ۴
به زهر می کشدم عقل مفسد ابن حسام
خیال فاسدش از سر ببر به شیره ی تاک ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.