این شعر از صحنههای دلنشین طبیعت، شراب، شادی و عشق سخن میگوید و در عین حال، از دردها و ناکامیهای زندگی نیز یاد میکند. شاعر از روزگار سخت و دل سنگین گله دارد و آرزوهایش را برای وصال بیان میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی، عشق و اندوه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شراب و مینوشی ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
غزل ۱۱۷ - حریف دلکش خوش طبع و ساقی گلرنگ
شراب و شاهد و شمع و شب و چغانه و چنگ ۱
هوای معتدل نو بهار و موصم گل
طراوت چمن دلفریب و دلبر شنگ ۲
نوای نغمه ی عشّاق و ساز پرده ی راست
مده به رغم مخالف چو می توان از چنگ ۳
به صلح کوش که با روزگار عربده جوی
بسی به عربده رفتیم و بر نیامد جنگ ۴
دلم چو شیشه شد و روزگار سنگین دل
کدام شیشه که نشکست روزگار به سنگ ۵
غمت که جای نمی یافت در جهان فراخ
چگونه جای دهم در فضای سینه ی تنگ ۶
گر آه غالیه گونم در آسمان گیرد
عذار آیینه ی اختران بگیرد زنگ ۷
به وصل خویش برآر آرزوی ابن حسام
شتاب عمر گرانمایه بین چه جای درنگ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.