این شعر عاشقانه و عرفانی، زیبایی و جذابیت معشوق را با تصاویر طبیعت مانند گلبرگ و شقایق مقایسه میکند. شاعر از عشق و دلبستگی سخن میگوید و به مفاهیمی مانند عرفان، زهد، و طلب حقیقت اشاره دارد. همچنین، از خرابات و پیر آن به عنوان نمادهای عرفانی یاد میشود.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه پیچیده است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی اشارات عرفانی مانند 'خرابات' و 'پیر خرابات' نیاز به پیشزمینهای ادبی یا فلسفی دارد.
غزل ۱۱۵ - ای ملک طراوت به تو زیبنده ولایق
روی تو و گلبرگ طری هر دو مطابق ۱
از طرّه ی تو بوی برد عنبر سارا
وز چهره ی تو رنگ برد برگ شقایق ۲
وصف سر مویی ز میان تو نکردیم
چندانکه نمودیم بسی فکر دقایق ۳
هر تیر که ابروی کمان تو بپیوست
بگشای و بزن بر هدف سینه ی عاشق ۴
زاهد که جز ابروی تو اش قبله ی رازیست
بیچاره نکرده است یکی سجده ی لایق ۵
خواهی که کنی دست بکش در کمر دوست
ای دوست بکش دست تعلُّق ز علایق ۶
تا رنج تو اندر طلب راه مجاز است
کی راه دخندت به سر گنج حقایق ۷
درد دلم از پیر خرابات بپرسید
زیرا که طبیب است درین مسئله حاذق ۸
گر ابن حسامت به سر کوی مغان خواند
تا سر نکشی از سخن مرشد صادق ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.