غزل ۱۱۵ - ای ملک طراوت به تو زیبنده ولایق

ای ملک طراوت به تو زیبنده ولایق
روی تو و گلبرگ طری هر دو مطابق ۱

از طرّه ی تو بوی برد عنبر سارا
وز چهره ی تو رنگ برد برگ شقایق ۲

وصف سر مویی ز میان تو نکردیم
چندانکه نمودیم بسی فکر دقایق ۳

هر تیر که ابروی کمان تو بپیوست
بگشای و بزن بر هدف سینه ی عاشق ۴

زاهد که جز ابروی تو اش قبله ی رازیست
بیچاره نکرده است یکی سجده ی لایق ۵

خواهی که کنی دست بکش در کمر دوست
ای دوست بکش دست تعلُّق ز علایق ۶

تا رنج تو اندر طلب راه مجاز است
کی راه دخندت به سر گنج حقایق ۷

درد دلم از پیر خرابات بپرسید
زیرا که طبیب است درین مسئله حاذق ۸

گر ابن حسامت به سر کوی مغان خواند
تا سر نکشی از سخن مرشد صادق ۹