غزل ۱۱۰ - تا شمع جمال تو بر افروخت به مَجمَع

تا شمع جمال تو بر افروخت به مَجمَع
بنشست شعاع نظر شمع مشعشع ۱

خورشید ز رخسار تو در عین حجابست
تا باز شد از پرتو رخسار تو بُرقع ۲

واعظ فزع روز قیامت که بیان کرد
گر بخت جوان بادی و از عمر تمتع ۳

خاک در آنم که به روبند حواری
هِجرانُکَ ذا مِن فَزع الاَکبَرِ افزَع ۴

در ره به ادب باش وتواضع که به هر گام
خاک در او را به سر ریشه ی مقنع ۵

زاهد نفس سوختگان سرد نباشد
فرقیست به زیر پی و تاجیست مرصّع ۶

هان ابن حسام این دو نفس فرصت ایام
پرهیز که آتش نزنندت به مرقع ۷

برخور ز جوانی و تمتُّع طلب از عمر
در یاب و مکن تکیه برین عمر مودّع ۸