این شعر عاشقانه و عرفانی، زیبایی معشوق و تأثیر آن بر جهان را توصیف میکند. شاعر از نور چهره معشوق، ناتوانی خورشید در برابر آن، و اهمیت بهرهگیری از جوانی و فرصتهای زندگی سخن میگوید. همچنین، مفاهیمی مانند ادب، تواضع، و هشدار درباره گذرایی عمر نیز در آن دیده میشود.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی این شعر برای درک و لذت بردن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی اشارات عاشقانه و فلسفی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۱۱۰ - تا شمع جمال تو بر افروخت به مَجمَع
بنشست شعاع نظر شمع مشعشع ۱
خورشید ز رخسار تو در عین حجابست
تا باز شد از پرتو رخسار تو بُرقع ۲
واعظ فزع روز قیامت که بیان کرد
گر بخت جوان بادی و از عمر تمتع ۳
خاک در آنم که به روبند حواری
هِجرانُکَ ذا مِن فَزع الاَکبَرِ افزَع ۴
در ره به ادب باش وتواضع که به هر گام
خاک در او را به سر ریشه ی مقنع ۵
زاهد نفس سوختگان سرد نباشد
فرقیست به زیر پی و تاجیست مرصّع ۶
هان ابن حسام این دو نفس فرصت ایام
پرهیز که آتش نزنندت به مرقع ۷
برخور ز جوانی و تمتُّع طلب از عمر
در یاب و مکن تکیه برین عمر مودّع ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.