این شعر عاشقانه بیانگر عشق عمیق و پایدار شاعر به معشوق است. شاعر از سوزش عشق در سینه، نگرانی دل و دیده برای رخسار معشوق، و تأثیر جمال او بر طبیعت (مانند بلبل و سرو) سخن میگوید. همچنین، اشارهای به شکوه از بیتوجهی معشوق و بندگی دل در گرههای زلف او دارد.
مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال سنگین یا نامفهوم باشد. همچنین، برخی اشارات مانند «غمزه» و «عشوه» نیاز به درک عاطفی بالاتری دارند.
غزل ۹۰ - آتش مهرتو در سینه نهان است هنوز
خون دل از گذر دیده روان است هنوز ۱
نگران رخ زیبای تو شد دیده و دل
همچنانم دل ودیده نگران است هنوز ۲
غمزه ات می دهدم عشوه که من آن توام
چون بدیدم نظرش با دگران است هنوز ۳
در ازل عکس جمالت به گلستان بردند
بلبل از شوق رخت نمره زنان است هنوز ۴
زان شمایل خبری باد به بستان آورد
در چمن سرو سهی رقص کنان است هنوز ۵
از یقین دهنت هیچ نمی یارم گفت
کانچه گویم همه در عین گمان است هنوز ۶
دل که اندر شکن زلف تو بست ابن حسام
مشکن آن را که دلش بسته ی آن است هنوز ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.