این متن عاشقانه و عرفانی به توصیف احساسات شاعر نسبت به معشوق و ارتباط عاشقانه و روحانی با او میپردازد. شاعر از زلف معشوق، دل شکسته، غم، و نیاز به لطف او سخن میگوید و در نهایت به امید و خدمت به معشوق اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۹۱ - چو زلف دوست بباید شبی سیاه و دراز
که با خیال رخت در درون پرده ی راز ۱
دل شکسته ی آشفته ی پریشان حال
تطاول سر زلفت به شرح گوید باز ۲
فرو گرفت غم دل فضای سینه ی من
کجاست ساقی گلرخ شراب غم پرداز ۳
به عشوه عربده با روزگار نتوان کرد
که دهر عشوه فرو شست وچرخ عربده ساز ۴
اگر چه درگه یار از نیاز مستغنی است
تو بر مدار سر از خاک آستان نیاز ۵
عجب نباشد اگر عاقبت شود محمود
کسی که خدمت شایسته کرد همچو ایاز ۶
زفیض دوست چو در هر سری تمناییست
امید ابن حسام است و لطف بنده نواز ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.