این متن شعری عاشقانه و غمگین است که در آن شاعر از درد فراق و نگاه معشوق سخن میگوید. او از تأثیر نگاه و غمزههای معشوق بر دل خود مینالد و از غم و رنجی که بر قلبش وارد شده است شکایت میکند. در نهایت، شاعر آرزو میکند سایهی معشوق بر سر او باقی بماند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۷۷ - قول مطرب دل من دوش به راهی زد و برد
چشمش آرام دل من به نگاهی زد و برد ۱
غمزه ی دوست به یغمای دلم تیزی داشت
وه که بر مخزن دل خانه سیاهی زد و برد ۲
هرغباری که بر آیینه ی دل بود مرا
ای عجب صیقلی عشق به آهی زد و برد ۳
خیل غم داشت کمین بر دل من باز ببین
که برین قلب شکسته چه سپاهی زد و برد ۴
سایه ی سرو قدمت برسر ما باقی باد
که به باغ آمد و بر برگ گیاهی زد و برد ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.