این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که از عناصر طبیعت مانند باد (صبا)، زلف، خط غبار، و سنبل برای بیان احساسات شاعر استفاده می‌کند. شاعر از عشق، فراق، و رنج‌های روحی سخن می‌گوید و از طبیعت به عنوان واسطه‌ای برای انتقال پیام‌های عاطفی بهره می‌برد. همچنین، اشاره‌هایی به داستان‌های قرآنی مانند یوسف و اخوانش دارد که بر جنبه‌های اخلاقی و عرفانی متن تأکید می‌کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، برخی از اشارات به داستان‌های قرآنی و مضامین عرفانی نیاز به درک بالاتری از ادبیات و فرهنگ دارد.
غزل ۲۸ - صبا حکایت زلف مرا پریشان گفت
سیاهکاری شوریده باز نتوان گفت ۱
خط غبار که تعلیق ثلث عارض تست
محققش بتوان نسخ خط ریحان گفت ۲
نسیم طرهّ سنبل به هم برآمده یافت
مگر حکایت آن زلف عنبر افشان گفت ۳
به سرمه خاک درت جوهری برابر کرد
کجاست اهل بصارت که نیک ارزان گفت ۴
برآن سرم که گر از دل به جان رسد کارم
دل رمیده نخواهد به ترک جانان گفت ۵
اگر مراد تو از من گذشتن از جان است
بیا بیا که دلم ترک صحبت جان گفت ۶
از آنچه بر سر من می رود ز دست فراق
حکایتی است محقّر که پیر کنعان گفت ۷
ز اهل قافله پنهان کجا شود رازی
که دوش بر سر محمل جرس به افغان گفت ۸
چو سیل دیده من دید ابر طوفان بار
سرشک گرم مرا رشک روز باران گفت ۹
صبا به داور دوران رسان حکایت من
که باد واقعه مور با سلیمان گفت ۱۰
حدیث ابن حسام از شکایت اصحاب
حکایتی است که یوسف ز جور اخوان گفت ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
