شاعر در این متن به بیان عشق و اشتیاق خود به دوست میپردازد و آرزو میکند که همواره در کنار او باشد. او از رنج دوری و سختیهای راه وصال میگوید و قبلهگاه خود را ابروی دوست میداند.
متن دارای مضامین عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۲۹ - ای خوشا آن دم که بنشینیم رویاروی دوست
شکوه دل باز رانم یک به یک با موی دوست ۱
چون بنفشه بر سر زانوی خدمت سالها
بوده ام ، باشد که یارم بود هم زانوی دوست ۲
بر سر آنم که تا سر دارم از دستم دهد
بر ندارم سر ز خاک رهگذار کوی دوست ۳
پهلو از پهلو نشینان زان جهت کردم تهی
تا مگر روزی توانم بود هم پهلوی دوست ۴
راه دشوار ست و منزل دور و مقصد ناپدید
سالکی باید که ما را ره نماید سوی دوست ۵
تا دگر مشک از خطای خود نیارد دم زدن
گو صبا بر باد ده یک حلقه از گیسوی دوست ۶
هر کسی را قبله از سویی و روی از جانبی است
قبله ابن حسام از جانب ابروی دوست ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.