این شعر به توصیف زیباییهای طبیعت در فصل بهار میپردازد. با تصاویری مانند شکفتن گلها، وزیدن باد صبا، و حضور پرندگان مانند بلبل، شاعر فضایی شاد و پرنشاط را ترسیم میکند. همچنین، اشارهای به مفاهیم عرفانی مانند توحید و رازهای نهفته در طبیعت دارد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از صنایع ادبی و واژگان پیچیدهتر، آن را مناسب سنین بالاتر میکند.
غزل ۲۷ - بیا که بوی ریاحین دمید و گل بشکفت
صبا به زلف معنبر بساط سبزه برفت ۱
به باغ نرگس مخمور جام جم برداشت
به بزم گاه چمن لاله پر ، پیاله گرفت ۲
صبا به دست سحر گه به نوک نیزه خار
حریر گل بدرید و قبای غنچه بسفت ۳
میان سبزه سیراب عکس لاله ببین
که لعل ناب چگونه است با زمرد جفت ۴
شکفت گل ، می گلگون بده که موسم گل
حدیث توبه و تقوا حکایتی است شگفت ۵
ز بلبلان چمن پرس نکته توحید
که آشکار شود بر تو راز های نهفت ۶
خیال خواب برفت از دُماغ ابن حسام
که بلبل از هوس گل نمی تواند خفت ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.