این شعر عاشقانه و غزل‌گونه، بیانگر درد و سوز عشق نافرجام و دل‌سوختگی شاعر است. او از غمزه‌های کشنده معشوق، آتش عشق و سوختن دل‌های بی‌شمار می‌گوید و از معشوق می‌خواهد حال دلِ پاره‌پاره‌اش را بپرسد. شاعر با تصاویری مانند بنفشه سر به زیر و سرو معشوق، زیبایی و بی‌اعتنایی او را توصیف می‌کند و در پایان، با اشاره به کوزه و خاک، به فناپذیری دنیا و احتمال تأثیر آه آتشین خود بر آیینهٔ ضمیر پاکش می‌پردازد.
متن دارای مضامین عاشقانه پیچیده، استعاره‌های ادبی و تفکرات فلسفی درباره عشق و مرگ است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی اصطلاحات و مفاهیم (مانند «آه آتشین» یا «مغاک») ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا سنگین باشد.
غزل ۱۰ - ای غمزه تیز کرده به قصد هلاک ما
بر باد داده آتش عشق تو خاک ما ۱
صد دل فدای چاک گریبان و دامنت
آخر بپرس حال دل چاک چاک ما ۲
آتش گرفت سینه ز سوز درون من
اندیشه کن ز سوز دل دردناک ما ۳
همچون بنفشه سر بدر آرم به پای بوس
سرو تو گر کند گذری بر مغاک ما ۴
ساقی بیار کوزه و پر کن که روزگار
روزی بود که کوزه بسازد ز خاک ما ۵
ترسم که آه ابن حسام آتشین کند
آیینهٔ ضمیر مصفّای پاک ما ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
