غزل ۱۱ - روی تو چشم خیره کند آفتاب را

روی تو چشم خیره کند آفتاب را
موی تو خون کند جگر مشک ناب را ۱

تا ماه در حجاب خجالت فرو رود
از آفتاب چهره برافکن نقاب را ۲

خوی بر گل عذار تو ماند بدان که ابر
بر برگ گل فشانده ز شبنم گلاب را ۳

کردم سؤال بوسه اشارت به غمزه گفت:
ما بنده‌ایم غمزهٔ حاضر جواب را ۴

تا دامنت غبار نگیرد ز گرد راه
بر خاک راه می‌زنم از دیده آب را ۵

خواهم که با خیال تو شبها به سر برم
خود می‌برد خیال تو از دیده خواب را ۶

نرگس به دور چشم تو اندر خمار ماند
در سر ز جام لعل تو دارد شراب را ۷

بلبل به نغمه‌های دلاویز بر چمن
گوید دعای خسرو مالک رقاب را ۸

ابن حسام و درگه دولت مآب شاه
یارب خلل مباد ز چرخ آن مآب را ۹