شماره ۱۹۹۱ - رفت سرما و صبا می دهد از گل خبری

رفت سرما و صبا می دهد از گل خبری
پس ازین ما و لب جوی و رخ سیم بری ۱

از پی آنکه در آیند بهشتی رویان
باغ گویی که گشادست ز فردوس دری ۲

نیکویان در چمن و دیده نرگس بر گل
با چنان چشم، دریغا که ندارد نظری ۳

غنچه گر دعوی مستوری و مستی می کرد
بعد از آن بینیش از دست صبا جامه دری ۴

تو و صحن چمن، ای مرغ و من و کوی کسی
که ترا هست به گل عشق و مرا با شکری ۵

بلبل از تیزی آواز جگرها بشکافت
مرده باشد که ندارد ز جراحت اثری ۶

سرو را فاخته می گفت که سرسبز بمان
گر چه از شاخ جوانیت نخوردیم بری ۷

خسرو این سکه گفتار که در مدح تو زد
غرض اخلاص تو بودست نه سیم و نه زری ۸