شماره ۹۰۱ - مرا به صبح ازل جز رخت دلیل نبود

مرا به صبح ازل جز رخت دلیل نبود
به گاه آمدنم جز به تو سبیل نبود ۱

چنان به زور وداعش ز دیده سیل آمد
که همرهان مرا همره رحیل نبود ۲

گمان مبر که شود گل به سعی کس آتش
که از جلیل بدان لطف، از خلیل نبود ۳

به قتلگاه شهیدان عشق بگذشتم
یکی به غمزه ترکان چو من قتیل نبود ۴

بسی به مژده وصل تو دیده سیم فشاند
ولیک روز وصالش به جز قلیل نبود ۵

مگر ز شرم لب لعل یار شد بی آب
وگرنه مردم چشمم چنین بخیل نبود ۶

به تشنگان صداع خمار برگویید
که دوش باده ما کم ز سلسبیل نبود ۷

حدیث لذت خرما ز ما مپرس که هیچ
بغیر خار نصیبم از آن نخیل نبود ۸

مدام خسرو از آن جام می نهد در پیش
که هیچ آینه جز جام می صقیل نبود ۹