شماره ۵۰۱ - عاقل ندهد عاشق دل سوخته را پند

عاقل ندهد عاشق دل سوخته را پند
سلطان ننهد بنده محنت زده را بند ۱

ای یار عزیز، انده دوری تو چه دانی؟
من دانم و یعقوب، فراق رخ فرزند ۲

عیبم مکن، ای خواجه که در عالم معنی
جهل است خردمندی و دیوانه خردمند ۳

تا جان بود، از مهر رخش بر نکنم دل
گر میر نهد بندم و گر پیر دهد پند ۴

آن فتنه کدام است که بنیاد جهانی
چون پرده ز رخسار برافگند، برافگند ۵

بر من مفشان دست تعنت که به شمشیر
از لعل تو دل بر نکنم، چون مگس از قند ۶

در دیده من حسرت رخسار تو تا کی
در سینه من آتش هجران تو تا چند ۷

ناچار چو شد بنده فرمان تو خسرو
چون گردن طاعت ننهد پیش خداوند؟ ۸