شماره ۵۰۰ - ای زلف تو دام دل دانا و خردمند

ای زلف تو دام دل دانا و خردمند
دشوار جهد دل که در افتاد درین بند ۱

اندر دل من بود نهالی ز صبوری
بادی بوزید از تو و از بیخ برافگند ۲

بودیم خردمند، که زد عشق تو بر ما
دیوانگی آورد و نماندیم خردمند ۳

شیرینست دروغ تو، ز هم ارچه زنی لاغ
حلوا نتوان خورد ازینسان که تو سوگند ۴

ای باد، بجنبان سر آن زلف و ببخشای
بر حال پریشان پریشان شده ای چند ۵

در آرزوی یک سخن تلخ بمردم
روزی نشد از دولت آن لعل شکر خند ۶

اصحاب هوس چاشنی عشق، چه دانند؟
لذت ندهد تشنه می را شکر و قند ۷

بگذار که بیرون رود از پرده دل راز
کاین پرده نمانده ست کنون قابل پیوند ۸

هرگز نرود نقش رخت از دل خسرو
زان گونه که از ران سگان داغ خداوند ۹