شماره ۲۳۱ - دوش لعل تو مرا تا به سحر مهمان داشت

دوش لعل تو مرا تا به سحر مهمان داشت
مرده هجر ز بوی تو همه شب جان داشت ۱

روی تو دیدم و شد درد فراموش مرا
سینه کز ناوک هجرت به جگر پیکان داشت ۲

دل من، گر چه به بیداد شد از زلف تو تنگ
ملک او شد که ز سلطان رخت فرمان داشت ۳

باز با زلف تو بدخو شد و اینک پس ازین
دل دیوانه به زنجیر نگه نتوان داشت ۴

سوزش سینه من دید و کنارم نگرفت
که هنوز این تن بد روز تب هجران داشت ۵

ای که گویی تو که در پیش صنم سجده چه شد
این بدان گوی که آن دم خبر از ایمان داشت ۶

جان که از کوی تو بگریخت شبش خوش بادا
جای او یار نگهداشت که جای آن داشت ۷

نظری کردم و دزدیده مرا جان بخشید
کز رقیبان خنک دزدی من پنهان داشت ۸

خسرو امشب شرف بندگی جانان یافت
مگس امروز سر مایده سلطان داشت ۹