غزل ۶۷۹۵ - تا ز رخسار چو مه پرده برانداخته ای

تا ز رخسار چو مه پرده برانداخته ای
سوز خورشید به جان قمر انداخته ای ۱

در سراپای تو کم بود بلای دل و دین؟
که ز خط طرح بلای دگر انداخته ای ۲

دولت حسن تو وقت است شود پا به رکاب
کار ما را چه به وقت دگر انداخته ای؟ ۳

تو که در خانه ز شوخی ننشینی هرگز
رخت ما را چه ز منزل بدر انداخته ای؟ ۴

تلخکامان تو از مور فزونند، چرا
مور خط را به طلسم شکر انداخته ای؟ ۵

گرچه در باغ تو گل بر سر هم می ریزد
خار در دیده اهل نظر انداخته ای ۶

نیست در باغ نهالی به برومندی تو
سایه را آخر و اول ثمر انداخته ای ۷

شکوه از تلخی دریای مکافات مکن
تو که چون سیل دو صد خانه برانداخته ای ۸

دل شب مجلس اغیار برافروخته ای
کار صائب به دعای سحر انداخته ای ۹