غزل ۶۲۸۳ - لب به نیسان نگشاید صدف دیده من

لب به نیسان نگشاید صدف دیده من
لنگر بحر بود گوهر سنجیده من ۱

از پر کاه جهان همت من مستغنی است
التجا پیش خسیسان نبرد دیده من ۲

دل آزاد من و گرد علایق، هیهات
خار خون می خورد از دامن برچیده من ۳

برق با سوخته خرمن چه تواند کردن؟
غم عالم چه کند با دل غم دیده من؟ ۴

نسبت من به غزالان سبکسیر خطاست
نرسد سیل به گرد دل رم دیده من ۵

مژده وقت است که چون مور برآرد پروبال
بس که از شوق تو پرواز کند دیده من ۶

به نسیمی ز هم اوراق دلم می ریزد
به تأمل گذر از نخل خزان دیده من ۷

بر سر حرف میارید دل تنگ مرا
مگشایید سر نامه پیچیده من ۸

خواب سنگین من از آب گرانتر گردید
زنگ آیینه بود سبزه خوابیده من ۹

می کند جلوه پیراهن یوسف صائب
پیش صاحب نظران دیده پوشیده من ۱۰