این متن یک شعر عرفانی است که در آن شاعر از عشق الهی و ارتباط معنوی با معشوق ازلی سخن میگوید. شاعر از تجربههای روحانی خود مانند وصال، عشق، و دریافت فیض الهی صحبت میکند و از ناتوانی در توصیف کامل این تجربیات ابراز تأسف میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربههای زندگی دارد. همچنین، استفاده از زبان شعری و استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۲۱۴ - یا مالک ذمة الزمان
یا فاتِحَ جَنَّةِ الْمَعانی ۱
لا هوتُکَ موضِحُ الْمَصادِر
ناسوتُکَ سُلَّمُ الْاَمانی ۲
مَنْ رامَ لِقاکَ فی جِهاتٍ
رُدّوهُ بِقَوْلِ لَنْ تَرانی ۳
کَمْ اَتْلَفَنی بِلَنْ حَبیبی
لَمَّا اتْلَفَنی بِلَنْ اَتانی ۴
کَمْ رَدَّ عَلَیَّ بابَ وَصْلٍ
کَمْ عَنْهُ رَجَعْتُ قَدْ دَعانی ۵
کَمْ عانَقَ رُوحُهُ وَ روحی
کَمْ جالَسَنی بِلا مَکانِ ۶
کَمْ اَلْبَسنی بِبُرْدَ تَیْهِ
کَمْ اَطْعَمَنی وَ کَم سَقانی ۷
کَمْ اَسْکَرَنی بِکَاْسِ حُبٍّ
بَیْنَ الْحُرَفاءِ وَ الْمَغانی ۸
یا قَلْبُ کَفاکَ لا تُطَوِّلْ
بِاللّهِ عَلَیْکَ یا لِسانی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.