غزل ۳۱۶۷ - از مه من، مست دو صد مشتری

از مَهِ من، مَستْ دو صد مُشتری
غَمْزهٔ او سِحْرِ دو صد سامری ۱

هر نَفَسی شُعله زَنَد دین ازو
سوزْ نَهَد در جِگَرِ کافَری ۲

آتشِ دل بَر شُده تا آسْمان
وَزْ تَفِ او گشته اُفُقْ اَحْمَری ۳

دوشْ جَمالِ تو‌‌ هَمی‌شُد شِتاب
در کَفِ او مَشْعَلهٔ آذَری ۴

گفتم هین قَصْدِ کِه داری؟ بگو
شیرِ خدا، حَمله کجا می‌بَری؟ ۵

ای تو سُلَیمان به سپاه و لِوا
خاتَمِ تو اَفْسرِ دیو و پَری ۶

جان و رَوان، سخت رَوان می‌رَوی
سویِ من کُشته دَمی نَنْگَری ۷

نَعْرهٔ مَستانِ می‌اَت نَشْنَوی
هیچ کسی را به کسی نَشْمُری ۸

تیز‌‌ هَمی‌کرد خیالش نَظَر
مَحو شُدم در تَفِ آن ناظری ۹

نیست شُدم، نیست، از آن شور، نیست
رفت زِ من مِهْتَری و کِهْتَری ۱۰

مَفْخَرِ تبریز شَهَم شَمسِ دین
شَرح دَهَد حالِ من، اَرْ مُنْکِری ۱۱