غزل ۳۱۶۸ - یا ملک المغرب والمشرق

یا مَلِکَ الْمَغْرِبِ وَالْمَشْرِقِ
مِثْلُکَ فِی الْعالَمِ لَمْ یُخْلَقِ ۱

باده دِهْ ای ساقیِ هر مُتَّقی
بادهٔ شاهَنْشَهیِ راوَقی ۲

جامِ سُخَن بَخش که از تَفِّ او
گردد هر گُنگِ خَرِف مَنْطقی ۳

بر دَرِ حیرت بِکُش اندیشه را
حاکمِ اَرْواح و شَهِ مُطْلَقی ۴

جَنَّتِ حُسنَت چو تَجَلّی کُند
باغْ شود دورخْ بر هر شَقی ۵

چون بِگُریزی نَرَسَد در تو کَس
وَر بِگُریزیم زِ تو، سابقی ۶

ظُلْمَت و نور از تو تَحَیُّر دَرَند
تا تو حَقی یا که تو نورِ حَقی ۷

گشت شب و روز کُنون غَرقِ نور
نیست مَهَت مَغربی و مَشرقی ۸

لابه کُنی، باده دَهی رایگان
ساقیِ دریا صِفَتِ مُشْفِقی ۹

مُرده‌‌ هَمی‌باید و قَلْبِ سَلیم
زیرکی ای خواجه، بُوَد اَحْمَقی ۱۰

فِکْرَت اگر راحتِ جان‌‌ها بُدی
باده نَجُستی خِرَد و موسِقی ۱۱

فَرد چرایی تو زِ من؟ گَر مَنی
از چه تو عَذرایی اگر وامِقی؟ ۱۲

غُنچه صِفَت چَشم بِبَستی زِ گُل
رو، به همان خار کَشی لایِقی ۱۳

خار کَشانند همه، گَر شَهَند
جُز که تو بر گُلْشَنِ جانْ عاشقی ۱۴

خامُش باش و بِنِگَر فَتْحِ باب
چند پِیِ هر سُخَنِ مُغْلَقی؟ ۱۵