این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره ناتوانی، فشارهای زندگی، و از دست دادن اختیار است. او از غمها و رنجهای خود میگوید و احساس میکند که تحت فشار جهان و روزگار قرار دارد. همچنین، شاعر به موضوعاتی مانند صبر، رهایی از بار مشکلات، و پذیرش سرنوشت اشاره میکند.
متن دارای مضامین عمیق فلسفی و عاطفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ناامیدی و فشارهای زندگی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۴۵۵۳ - آب گوهر از تهی چشمان نمی شوید غبار
نقش، جوی خشک باشد در عقیق آبدار ۱
هست در دست فلاخن نبض سر گردانیم
چون رگ سنگ است در دستم عنان اختیار ۲
شش جهت ار پنجه شیرست بر من تنگتر
گشته جوی شیر بر تن استخوانم از فشار ۳
نه ز کار خود، نه از مردم گشایم عقده ای
برده است آزادگی چون سرودستم را ز کار ۴
گرد من بسته است نقش از ناتوانی بر زمین
زآستین افشانیم آسوده چون خط غبار ۵
زخم تیر راست از کج بیش در دل می خلد
سخت می ترسم شود بامن مساعد روزگار ۶
حجت سیری بود از میهمان بوالفضول
میزبان تلخرو را سفره بی انتظار ۷
خرقه پوشان را ز مردم بردباری لازم است
رخت حمالی برون کن چون نداری تاب بار ۸
در تلافی کوه غم بردارمش صائب ز دل
چون سبوی باده هر دوشی که آرم زیر بار ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.