این متن شعری با مفاهیم اخلاقی و فلسفی است که بر ارزشهای انسانی مانند سخاوت، صداقت، عدالت و تواضع تأکید دارد. همچنین، به ناپایداری دنیا و عواقب غرور و ظلم اشاره میکند. برخی ابیات نیز به مفاهیم عرفانی و معنوی مانند جستجوی حقیقت و پوچی ثروت مادی میپردازند.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در متن برای درک و تحلیل نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی اشارات غیرمستقیم به مسائل اخلاقی و اجتماعی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا کمجذاب باشد.
غزل ۴۵۵۲ - پاک گوهر را سزوارست اوج اعتبار
در سواری می رسد فیض نگین نامدار ۱
همت دریادلان ظاهر به دولت می شود
در بلندی گوهر افشان می شود ابر بهار ۲
برگ را در بر گریزاز خودفشاندن جود نیست
درهم و دینار را در زندگانی کن نثار ۳
از زر و گوهر تهی چشمان نمی گردند سیر
نقش، جوی خشک باشد در عقیق آبدار ۴
دل سیاهان را چه سود از طره دستار زر؟
گور ظلمانی نگردد روشن از شمع مزار ۵
غافل از وقت زوال خود زسر گرمی شده است
آن که چون خورشید می نازد به اوج اعتبار ۶
جوشن داود گردد سینه چون پر رخنه شد
دل دونیم از درد چون گردید، گردد ذوالفقار ۷
از بدان نیکی، بدی از نیکوان شایسته نیست
راستی عیب نمایان می شود در تیر مار ۸
هر که صائب بار دوش خلق گردد چون سبو
در شکستش سنگ می بندد کمر در کوهسار ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.