غزل ۴۲۵۰ - می در پیاله کن که گل و لاله می رود

می در پیاله کن که گل و لاله می رود
این کاروان چو شعله جواله می رود ۱

از ره مرو به زینت دنیا کز این بساط
گوهر عنان گسسته تراز ژاله می رود ۲

دلهای شب بنال که از چشم شور صبح
گرمی ز گریه واثر از ناله می رود ۳

از اشتیاق روی تو نعلش در آتش است
هر شبنمی که بر ورق لاله می رود ۴

از چرخ بد گهر به عزیزان نرفته است
ظلمی که بر لب تو ز تبخال می رود ۵

از پاکدامنان نکند حسن احتراز
ماه تمام در بغل هاله می رود ۶

از دل مجو قرار که آن خوش خرام را
پای در خواب رفته ز دنباله می رود ۷

یک صبح اگر کند ز سر درد گریه ای
صائب سیاهی از جگر لاله می رود ۸