غزل ۴۲۵۱ - کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود

کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود
از یاد طفل کی شب آدینه می رود ۱

دارد هنوز شرم حضور مرا نگاه
پنهان ز من به خانه آیینه می رود ۲

هر چند بر رخش در دل باز می کنند
زاهد همان به مسجد آدینه می رود ۳

عمری است تا چو نافه بریدم ازان غزال
خونم همان ز خرقه پشمینه می رود ۴

مشتاق سینه های صبورست راز عشق
گوهر نفس گسسته به گنجینه می رود ۵

نشنیده ای که می شکند سنگ سنگ را
از باده کهن غم دیرینه می رود ۶

آهم به سینه سنگ زنان می دود برون
هر جا که حرف سینه بی کینه می رود ۷

صائب شود به شبنم اگر داغ لاله محو
از باده نیز زنگ غم از سینه می رود ۸