این شعر از صائب تبریزی با استفاده از تصاویر شاعرانه و استعارههای عمیق، به موضوعاتی مانند عشق، گذر زمان، ناپایداری دنیا، و سفر روحانی میپردازد. شاعر از عناصر طبیعت مانند نسیم، مه، آسمان، و خورشید برای بیان مفاهیم انتزاعی استفاده میکند و بر ناپایداری زندگی مادی و اهمیت عشق و آگاهی تأکید دارد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان شاعرانه ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۲۴۹ - هوش من از نسیم سحرگاه می رود
حکم اشاره بر دل آگاه می رود ۱
مه در حصار هاله نخواهد مدام ماند
از آسمان برون دل آگاه می رود ۲
زین تیره خاکدان دل روشن چه می کشد
از گرد لشکری چه بر این شاه می رود ۳
گردون سفر به زمزمه عشق می کند
محمل به ذوق بانگ جرس راه می رود ۴
همراهی صبا نکند پوی پیرهن
دنبال عمر رفته عبث آه می رود ۵
در عشق آفتاب اگر یک جهت شود
داغ کلف ز آینه ماه می رود ۶
قارون ز بار حرص به روی زمین نماند
دلو گران، سبک به ته چاه می رود ۷
موقوف نیم جذبه بود سیر و دور ما
دیوار ما ز جا به پر کاه می رود ۸
صائب نظر به دامن سحرا گشوده ایم
مجنون ما به شهر به اکراه می رود ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.