غزل ۴۲۴۹ - هوش من از نسیم سحرگاه می رود

هوش من از نسیم سحرگاه می رود
حکم اشاره بر دل آگاه می رود ۱

مه در حصار هاله نخواهد مدام ماند
از آسمان برون دل آگاه می رود ۲

زین تیره خاکدان دل روشن چه می کشد
از گرد لشکری چه بر این شاه می رود ۳

گردون سفر به زمزمه عشق می کند
محمل به ذوق بانگ جرس راه می رود ۴

همراهی صبا نکند پوی پیرهن
دنبال عمر رفته عبث آه می رود ۵

در عشق آفتاب اگر یک جهت شود
داغ کلف ز آینه ماه می رود ۶

قارون ز بار حرص به روی زمین نماند
دلو گران، سبک به ته چاه می رود ۷

موقوف نیم جذبه بود سیر و دور ما
دیوار ما ز جا به پر کاه می رود ۸

صائب نظر به دامن سحرا گشوده ایم
مجنون ما به شهر به اکراه می رود ۹