این شعر از صائب تبریزی است که با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای غنی، به موضوعاتی مانند عشق، مستی، رنج و روشنایی میپردازد. شاعر از عناصری مانند شراب، شمع، پروانه، خورشید و کعبه برای بیان احساسات عمیق و مفاهیم عرفانی استفاده میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند مستی و رنج نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح دارند.
غزل ۴۱۶۹ - زینسان که شیشه خنده مستانه می زند
آخر شراب بر سر پیمانه می زند ۱
بیکار نیست گریه بی اختیار شمع
آبی بر آتش دل پروانه می زند ۲
درمشک سوده تابه کمر غوطه می خورد
مشاطه ای که زلف ترا شانه می زند ۳
در کشوری که مشرق دلهای روشن است
خورشید گل به روزن کاشانه می زند ۴
رطل گران تکلف مخمور می کند
طفلی که سنگ بر من دیوانه می زند ۵
ما ونگاه یار که ناآشنایی اش
ناخن به دل چو معنی بیگانه می زند ۶
تا کعبه هست دیر ز آفت مسلم است
این برق خویش را به سیه خانه می زند ۷
صائب کسی که بگذرد از سر سپندوار
خود را به قلب شعله دلیرانه می زند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.